Op 8 september 2011 is onze zoon Nando geboren. Een prachtventje, die duidelijk nog geen zin had  om de buitenwereld te ontdekken. Na 42 weken en een dag hebben we hem daarom laten halen. Wat zijn we blij met hem!

Zijn schisis viel (ons) ontzettend mee. Nando heeft 2 spleetjes in zijn bovenlip, welke niet doorlopen. Dit betekent dat zijn neusje helemaal in tact is! Zijn kaakboog is aanwezig en bevat alleen een paar deukjes. Verder heeft hij een opening in het achterste (zachte) gedeelte van zijn gehemelte.
Nando wordt in zijn eerste levensjaar in ieder geval twee keer geopereerd (lip- en gehemeltesluiting).
Zijn nierbekken is nog steeds verwijd, maar antibiotica is tot op heden niet nodig geweest.

Onverwachte gebeurtenissen kunnen je leven een verrassende wending geven. En dat is wat er is gebeurd. (meer…)

Dat ik een boek schrijf roep ik al zo’n 10 jaar. Dat ik echt een boek schrijf roep ik ongeveer 12 maanden. En ja, er verschijnen daadwerkelijk letters op mijn beeldscherm. Letters die samen een leesbaar geheel vormen.

Kort samengevat werkte ik de eerste helft van 2011 aan een manuscript van een thriller/roman die zich afspeelt op de jaarlijkse kermis in het West-Friese dorpje Wervershoof. Een jonge kunstenares en een pornomiljonair vertolken een sleutelrol.

Juist.
Je leest het goed.

Het verhaal staat voor 1/3 op papier, 1/3 zit in mijn hoofd en het laatste deel zal zichzelf gaandeweg vormgeven. Ik was gefocust en ik geloof(de) in het verhaal. Eindelijk zou ik een manuscript voltooien. Zelfs een zwangerschap hield me niet tegen.

En toen gebeurde er iets wat maakte dat ik het manuscript sinds mei 2011 niet meer heb geopend…

Morgen deel 2:  Over het niet meer kunnen vertrouwen op je intuïtie

Rust. Geslotenheid. Sereniteit.
Dat was afgelopen maanden de sfeer op mijn blog. Maar al is het hier dan muisstil geweest; ondergetekende was actief.

Schreef ik al eerder over mijn droom om een boek te schrijven en het voormalig gebrek aan focus om dit daadwerkelijk te doen, vandaag de dag kan ik gelukkig zeggen dat mijn manuscript steeds dikker wordt. Het is weliswaar geen thriller, maar ik schrijf in een moordend tempo.
Op naar de geboorte van een boek.

Over geboortes gesproken; vandaag ben ik op de kop af 38 weken zwanger van mijn eerste kind. Een heuglijk feit waarover ik in eerste instantie niet wilde bloggen.

Nieuwe wending
Onverwachte gebeurtenissen kunnen je leven een verrassende wending geven. Nieuwe ideeën komen tot stand en de inspiratie staat plotseling voor je neus. Zo groots en zo dichtbij, dat je er met geen mogelijkheid aan ontkomt.
En dat is wat er is gebeurd. Het manuscript waar ik aan werkte staat in de wachtrij en mijn toekomstige eerste boek heeft onvermoed een totaal ander thema gekregen.

Nooit zou ik een boek over mijn zwangerschap en/of kind schrijven. Ik hoor de mensen al denken: ‘weer zo’n moeder die zo nodig over haar o zo unieke kroost moet spuien’. Lekker origineel ook; dat soort boeken zijn er al in overvloed. Een onderwerp zo uitgemolken als een lege tiet.
Bovendien wil ik geen ‘Moeder Geit’ worden die alleen nog maar over haar kind blaat. Laat staan erover schrijft.
(meer…)

Ik droom al van een door mij geschreven boek sinds de dag dat ik zelfstandig een knisperboekje kon vasthouden. Vanaf het moment dat ik een pen wist te hanteren zette ik verhalen op papier, en in mijn tienerjaren heb ik talloze pogingen ondernomen om een volledig manuscript te schrijven.

Nooit maakte ik mijn verhalen af.
Wel las ik in die tijd de plaatselijke bibliotheek leeg.

Als ik al mijn boekideeën uitgewerkt zou hebben, dan had ik nu al boekenplanken vol met ‘Marleen Hartogs’ staan.
Die planken heb ik overigens wel.
Boeken ook.
Maar altijd met andere namen op de kaft dan de mijne.
(meer…)