Vanaf de dag dat ik wist dat ik zwanger was voelde ik dat alles in orde was. Dit was een sterk kindje en geen moment was ik bang er iets niet goed zou gaan. Ik voelde me in deze periode van mijn zwangerschap geweldig en kon de hele wereld aan.

Omdat ik zelf met een schisis geboren ben en dit ook erfelijk kan zijn, wisten we dat we een verhoogd risico liepen dat ons kindje deze afwijking zou erven. In mijn familie komen bovendien meer aangeboren lip-, kaak,- en/of gehemeltespleten voor. Daarom stond er een uitgebreid echoscopisch onderzoek op het programma. Ik maakte me hier echter geen zorgen over. Intuïtie, voorgevoel; dat soort dingen.

Ik trok mijn vest uit, ging liggen en schoof m’n bovenkleding omhoog. De echoscopiste spoot koude gel op mijn buik. Ze roerde hier met het apparaat doorheen en enkele tellen later verscheen onze beweeglijke baby op het scherm. Ik ben geen geboren echokijkster, dus ik luisterde goed naar de opmerkingen van de vrouw. Ze vertelde hoe het kindje lag en wat we zagen.
Al vrij snel stopte ze weer. Ze wilde met een ander echoapparaat kijken, mompelde ze. Daarop kon ze scherpere beelden krijgen.

Nou, dan weet je het wel.

Morgen deel 3: Over wat er mis ging met de 20-weken echo