Om te onderzoeken of de schisis en het verwijde nierbekken met elkaar in relatie stonden werd er direct de volgende dag een vruchtwaterpunctie uitgevoerd.
Erg snel, gelukkig. Niet alleen om ons niet in onderzekerheid te laten zitten, maar ook omdat de wettelijk toegestane datum om een zwangerschap te beëindigen snel naderde. Erg naar om daarbij stil te staan, maar wel realistisch. De kans was aanwezig.
Bij het eerste onderzoek, een zogenoemde sneltest, worden de meest voorkomende chromosoomafwijkingen onder de loep genomen, waaronder het Syndroom van Down.

Na een paar zenuwslopende dagen kregen we gelukkig een goede uitslag. Het positieve resultaat van deze test was een grote stap voorwaarts. Ook uit de tweede test kwamen geen afwijkende dingen voort. We konden er daarom vanuit gaan dat het twee losstaande afwijkingen betrof.

Wat een opluchting: een verwijd nierbekken komt heel vaak voor en verdwijnt vaak vanzelf gedurende de zwangerschap, of in de eerste levensjaren van het kind. Mogelijk zou onze baby na de geboorte antibiotica toegediend krijgen, maar verder zou hij of zij hier weinig last van ondervinden.

En ja, een schisis. Dat kenden we wel en was voor ons niet wereldschokkend. Leuk is anders, maar na deze heftige week was het voor ons een meevaller dat het ‘alleen maar’ deze afwijkingen betrof!

Morgen deel 5: Over gevoelens die ik niet wilde hebben