Het zal je niet verbazen: het tweede deel van mijn zwangerschap beleefde ik totaal anders. De eerste tijd na stond in het teken van het verwerken van het nieuws. Hoewel Bart en ik beiden steeds positief zijn geweest, was er toch iets wezenlijks veranderd.
Alles wat tot dan toe vanzelfsprekend was, moest worden bijgesteld.

Naast de emotionele klap kreeg ik het lichamelijk een stuk zwaarder. Het tot dan toe zorgvuldig dichtgehouden blik hormonen popte open. Vermoeidheid, huilbuien, hoofdpijn en verklaarbare en minder verklaarbare emoties; alles kwam herhaaldelijk voorbij. M’n lichaam voelde niet meer fijn aan, ondanks het feit dat ik nog steeds ontzettend blij was met de zwangerschap.

Deze veranderingen frustreerden me soms mateloos. Ik wilde dit allemaal niet voelen. Niet alles tegelijk. Niet al deze gevoelens door elkaar heen. Natuurlijk, het zou tijd nodig hebben. Het hoorde erbij, en ik mocht deze gevoelens hebben. Alleen de controle kwijt zijn en geen invloed meer hebben op de fratsen die je lichaam met je uithaalt, was lastig. En op m’n intuïtie vertrouwen was er ook al niet meer bij.

Naarmate de tijd vorderde raakten we aardig aan het idee van een schisis gewend. Een dubbelzijdige schisis kan er zeer heftig uitzien, maar uitgaande van het beeld op de echo’s leek het mee te vallen.

We hebben de mensen die dicht bij ons staan ingelicht en zijn heel open geweest. Dat we geweldige vrienden en familie hebben werd maar weer eens bevestigd. We kunnen er met iedereen goed over praten, en iedereen durft ons alles te vragen en te zeggen. Dus ook als het erom gaat dat ze het eng vinden, of geschrokken zijn van foto’s van ‘schisisbaby’s’ die op internet staan.

Aan het eind van de zwangerschap waren we zelf een beetje klaar met het schisisverhaal. We konden alleen maar afwachten hoe het eruit zou zien en hoe heftig het zou zijn. Hierin zitten namelijk grote verschillen.
Bovendien: we zouden een baby krijgen, geen schisis! Gewoon een lief, klein mensje met vingertjes en teentjes. Daar ging het om!

Morgen deel 6: Over het onderwerp van mijn boek